Podstawowe rodzaje rur stosowanych w kanalizacji
Rura pcv 110 stanowi najbardziej popularny element systemów kanalizacyjnych w budownictwie mieszkaniowym. Ten rodzaj ma średnicę zewnętrzną równą dokładnie 110 milimetrom oraz grubość ścianki wynoszącą 3,2 milimetra. Jej zastosowanie obejmuje głównie odprowadzanie ścieków z toalet oraz innych urządzeń sanitarnych.
Rury żeliwne były standardem w instalacjach sprzed 1980 roku, lecz obecnie ustępują miejsce nowoczesnym materiałom. Ich masa wynosi około 15 kilogramów na metr bieżący, co znacznie utrudnia montaż. Żeliwo charakteryzuje się wysoką odpornością na korozję, jednak jego koszt przekracza trzykrotnie cenę odpowiedników z tworzyw sztucznych.
Polietylen wysokiej gęstości (PEHD) znajduje zastosowanie głównie w instalacjach zewnętrznych. Te elementy wytrzymują temperatury od -40 do +80 stopni Celsjusza. Ich elastyczność umożliwia łagodne prowadzenie tras w trudnych warunkach gruntowych oraz na terenach o zwiększonej aktywności sejsmicznej.
Kamionka glazurowana reprezentuje tradycyjne rozwiązania stosowane w XIX i pierwszej połowie XX wieku. Jej odporność chemiczna przewyższa wszystkie współczesne materiały syntetyczne. Jednak kruchość tego materiału oraz trudności w łączeniu sprawiają, że obecnie wykorzystuje się ją jedynie w specjalnych zastosowaniach przemysłowych.
Specyfikacja techniczna rur HT
Rury kanalizacyjne HT produkuje się z nieplastyfikowanego polichlorku winylu o podwyższonej odporności termicznej. Oznaczenie HT pochodzi od niemieckiego „Hoch Temperatur”, co oznacza wysoką temperaturę. Te elementy wytrzymują ciągłe obciążenia termiczne do 95 stopni Celsjusza oraz krótkotrwałe do 110 stopni.
Grubość ścianek w systemie HT wynosi 4,2 milimetra dla średnic 110 milimetrów oraz 5,3 milimetra dla średnic 160 milimetrów. Rury kanalizacyjne HT (onninen.pl/produkty/Technika-instalacyjna/Kanalizacja-wewnetrzna/Kanalizacja-wewnetrzna-HT/Rury-kanalizacyjne-HT) charakteryzują się podwyższoną wytrzymałością mechaniczną w porównaniu ze standardowymi rurami PVC. Ich współczynnik rozszerzalności cieplnej wynosi 0,08 milimetra na metr przy wzroście temperatury o 1 stopień.
Kolor szary RAL 7037 stanowi standardowe oznaczenie wizualne systemu HT w instalacjach europejskich. Długość standardowych odcinków wynosi 1000, 2000 oraz 3000 milimetrów. Każdy element posiada jedno rozszerzenie kielichowe umożliwiające połączenie z kolejnym odcinkiem za pomocą uszczelek gumowych.
Norma EN 1329-1 określa wymagania jakościowe dla tych produktów w krajach Unii Europejskiej. Minimalna trwałość użytkowa wynosi 50 lat przy prawidłowej eksploatacji. Odporność na uderzenia w temperaturze -10 stopni Celsjusza musi przekraczać 15 dżuli zgodnie z procedurą TIR (True Impact Rate).
Montaż instalacji kanalizacyjnej wewnętrznej
Kanalizacja wewnętrzna wymaga zachowania spadków minimum 1 procent dla przewodów głównych oraz 2 procenty dla podłączeń urządzeń sanitarnych. Odległość między punktami podparcia nie może przekraczać 1500 milimetrów dla rur o średnicy 110 milimetrów. Mocowania wykonuje się za pomocą obejm stalowych ocynkowanych lub z tworzyw sztucznych odpornych na UV.
Połączenia kielichowe wymagają zastosowania środków poślizgowych na bazie silikonów lub mydła potasowego. Kanalizacja wewnętrzna (onninen.pl/produkty/Technika-instalacyjna/Kanalizacja-wewnetrzna/Kanalizacja-wewnetrzna-HT) powinna uwzględniać kompensatory wydłużeń co 10-12 metrów długości przewodu. Głębokość wsunięcia rury w kielich musi wynosić minimum 65 milimetrów dla średnic 110 milimetrów.
Przewietrzanie systemu realizuje się poprzez pionowe przewody wentylacyjne wyprowadzone ponad dach budynku. Ich średnica nie może być mniejsza niż średnica największego przewodu poziomego w instalacji. Minimalna wysokość wyprowadzenia wynosi 500 milimetrów ponad powierzchnię dachu.
Rewizje należy umieszczać w odległościach nie większych niż 15 metrów oraz w każdym miejscu zmiany kierunku o kąt większy niż 45 stopni. Te elementy umożliwiają dostęp do wnętrza przewodów w celu ich oczyszczania oraz kontroli stanu technicznego. Ich pokrywy muszą być łatwo dostępne oraz oznakowane zgodnie z normami bezpieczeństwa.
Dobór średnicy rur do konkretnych zastosowań
Podłączenia sedesów wymagają zastosowania rur o średnicy minimum 110 milimetrów zgodnie z przepisami budowlanymi. Ta sama rura pcv 110 (onninen.pl/produkty/rura-pcv-110) służy również do odprowadzania ścieków z pisuarów oraz bidetu w instalacjach mieszkaniowych. Przepustowość takiego przewodu wynosi około 2,5 litra na sekundę przy spadku 2 procenty.
Odpływy podłogowe oraz brodziki prysznicowe można podłączać rurami o średnicy 50 milimetrów w przypadku pojedynczych punktów. Dla baterii prysznicowej typu „rainfall” o wydajności przekraczającej 15 litrów na minutę zaleca się zwiększenie średnicy do 75 milimetrów. Maksymalna długość poziomego odcinka o średnicy 50 milimetrów nie powinna przekraczać 3 metrów.
Umywalki oraz zlewy kuchenne standardowo podłącza się rurami 50 milimetrów, jednak w przypadku baterii o wysokiej wydajności stosuje się średnicę 75 milimetrów. Syfony butelkowe wymagają dopasowania średnicy wylotu do średnicy rury odpływowej. Różnica średnic może powodować powstanie podciśnienia oraz zaburzenia działania zamknięcia wodnego.
Pralki oraz zmywarki podłącza się za pomocą rur o średnicy 50 milimetrów z zastosowaniem specjalnych trójników kanalizacyjnych. Wysokość podłączenia węża odpływowego musi wynosić minimum 600 milimetrów oraz maksimum 1000 milimetrów nad poziomem posadzki. Ta zasada zapobiega samoczynnemu spływowi wody z urządzenia podczas jego pracy.
Najczęstsze błędy podczas instalowania systemów odpływowych
Nieprawidłowe spadki stanowią główną przyczynę problemów eksploatacyjnych w nowych instalacjach kanalizacyjnych. Spadki mniejsze niż 1 procent powodują osadzanie się zanieczyszczeń stałych oraz tworzenie kamienia kanalizacyjnego. Z kolei spadki większe niż 5 procent mogą prowadzić do erozji wewnętrznych powierzchni rur oraz powstawania hałasu podczas spływu.
Niewłaściwe mocowanie przewodów prowadzi do ich ugięcia oraz powstawania kontrspasków w miejscach podparcia. Odległości między mocowaniami większe niż zalecane powodują przeciążenia mechaniczne połączeń kielichowych. Te uszkodzenia objawiają się nieszczelnościami oraz przedostawaniem się nieprzyjemnych zapachów do pomieszczeń użytkowych.
Brak odpowietrzania instalacji skutkuje powstawaniem podciśnień podczas intensywnego odpływu ścieków. Zjawisko to prowadzi do ssania wody z syfónów oraz przedostawania się gazów kanalizacyjnych do budynku. Średnica przewodów wentylacyjnych mniejsza niż wymagana może okazać się niewystarczająca podczas szczytowego obciążenia instalacji.
Łączenie różnych systemów rur bez zastosowania odpowiednich przejść stanowi częsty błąd wykonawczy. Bezpośrednie łączenie elementów HT z rurami standardowymi PVC może prowadzić do nieszczelności w wyniku różnic współczynników rozszerzalności. Każde połączenie różnoimiennych materiałów wymaga zastosowania specjalistycznych elementów przejściowych lub łączników uniwersalnych.
