Przejdź do treści

Jak podłączyć czujkę ruchu do centrali alarmowej w układzie z rezystorami parametrycznymi

Czujniki i alarmy

Czujka ruchu na ścianie - podłączenie do centrali alarmowej z rezystorami parametrycznymi

Czujka ruchu w systemie alarmowym ma najczęściej dwa wyjścia: styk alarmowy, który otwiera się przy wykryciu ruchu, oraz styk sabotażowy, który otwiera się po zdjęciu obudowy. Sposób, w jaki te styki zostaną połączone z wejściem centrali, decyduje o tym, czy system odróżni wykrycie ruchu od sabotażu, przecięcia lub zwarcia przewodu. Do tego służą rezystory parametryczne, nazywane też rezystorami końca linii, w skrócie EOL.

Opis dotyczy przewodowych systemów alarmowych. Szczegóły podłączenia zawsze sprawdź w instrukcji centrali i czujki, bo producenci stosują różne wartości rezystorów i oznaczenia zacisków.

Rodzaje linii dozorowych

Centrala mierzy rezystancję w obwodzie każdej linii i na tej podstawie rozpoznaje stan czujki. W zależności od konfiguracji wyróżnia się:

Typ liniiCo rozpoznaje centralaLiczba żył do czujki
NC bez rezystoraTylko stan zamknięty lub otwartySabotaż na osobnej linii lub wspólnej
EOL (jeden rezystor)Normalny stan, alarm, zwarcieZwykle osobno sabotaż
2EOL (dwa rezystory)Normalny stan, alarm, sabotaż, zwarcie, przerwaAlarm i sabotaż na jednej parze żył

Linia bez rezystora jest najprostsza, ale przecięcie przewodu i wykrycie ruchu wyglądają dla centrali tak samo, a zwarcie przewodów sprawia, że czujka przestaje być widoczna. Dlatego w nowych instalacjach stosuje się linie parametryczne. Układ 2EOL dodatkowo oszczędza żyły, bo styk alarmowy i sabotażowy obsługuje jedno wejście centrali.

Przewód i zasilanie czujki

Do czujki ruchu doprowadza się zwykle przewód alarmowy o kilku żyłach, na przykład 6 lub 8 żył. Dwie żyły służą do zasilania czujki napięciem 12 V z wyjścia zasilającego centrali, dwie do linii alarmowej, a pozostałe są rezerwą lub obsługują osobną linię sabotażową w układzie EOL. Przy dłuższych trasach i wielu czujkach na jednym przewodzie zasilającym trzeba uwzględnić spadek napięcia. Czujka zasilana zbyt niskim napięciem potrafi generować fałszywe alarmy.

Przewody alarmowe prowadzi się z dala od przewodów sieci 230 V lub w osobnych rurkach, żeby ograniczyć zakłócenia. Ogólne zasady elektryczne montażu systemów alarmowych omawiamy w artykule o aspektach elektrycznych instalacji alarmowych.

Podłączenie w układzie 2EOL krok po kroku

  1. Odłącz zasilanie centrali i akumulator, a w centrali włącz tryb serwisowy zgodnie z instrukcją, żeby otwarcie obudów nie wywołało alarmu.
  2. Podłącz zasilanie czujki: plus i minus 12 V do zacisków zasilania w czujce.
  3. Połącz styk alarmowy i sabotażowy szeregowo w czujce, dodając rezystory zgodnie ze schematem centrali. Najczęściej jeden rezystor łączy się szeregowo z obwodem, a drugi równolegle do styku alarmowego, tak żeby otwarcie każdego styku dawało inną rezystancję.
  4. Wyprowadź dwie żyły linii do wejścia centrali. Rezystory montuje się w czujce, a nie w centrali. Dzięki temu centrala wykryje także zwarcie przewodu na całej jego długości.
  5. Ustaw w centrali typ wejścia na 2EOL oraz wartości rezystorów, jeśli centrala pozwala je wybrać.
  6. Przetestuj linię: stan spoczynku, ruch przed czujką, zdjęcie pokrywy, a jeśli to możliwe także symulowane zwarcie i przerwę na końcu przewodu.

Wartości rezystorów są różne w zależności od producenta. Popularne są na przykład zestawy 2,2 kΩ i 1,1 kΩ albo 4,7 kΩ i 2,2 kΩ, ale tylko instrukcja centrali mówi, jakie wartości trzeba zastosować i jak je połączyć. Niektóre centrale pozwalają wybrać wartości w ustawieniach, inne mają je zapisane na stałe. Zastosowanie rezystorów o innych wartościach kończy się ciągłym sygnalizowaniem sabotażu lub alarmu.

Gdy centrala zgłasza na linii stan, którego nie rozumiesz, zmierz rezystancję linii miernikiem po odłączeniu jej od centrali. Porównanie z wartościami z instrukcji szybko pokazuje, czy problem leży w czujce, w przewodzie, czy w ustawieniach wejścia.

Rezystory przylutowane lub dobrze zaciśnięte w zaciskach czujki są pewniejsze niż skręcone z przewodem i zaizolowane taśmą. Luźny rezystor po kilku latach może powodować przypadkowe alarmy sabotażowe trudne do znalezienia.

Ustawienia czujki i jej położenie

Podłączenie to tylko połowa pracy. Czujka musi jeszcze widzieć to, co ma chronić, i nie reagować na przypadkowe źródła ciepła. Montuje się ją zwykle na wysokości około 2,2-2,4 m, w narożniku, tak żeby prawdopodobna droga intruza przecinała wiązki czujki, a nie biegła prosto na nią. Unikaj kierowania czujki na okna nasłonecznione, grzejniki, kominki i wyloty nawiewów.

W domach ze zwierzętami stosuje się czujki z odpornością na ruch zwierząt o określonej masie. Takie czujki montuje się ściśle według instrukcji, na podanej wysokości i bez pochylania, bo tylko wtedy dolna strefa detekcji jest odpowiednio ograniczona.

W czujkach z regulacją czułości i licznikiem impulsów zacznij od ustawień fabrycznych, a zmieniaj je dopiero, gdy pojawią się problemy. Po zakończeniu montażu wykonaj test przejścia w trybie testowym centrali. Większość czujek ma diodę sygnalizującą wykrycie, którą po testach warto wyłączyć, żeby intruz nie mógł sprawdzić zasięgu czujki.

Integracja z innymi czujnikami

W centralach alarmowych na tych samych zasadach podłącza się kontaktrony, czujki zbicia szyby, czujki dymu i zalania. Te ostatnie przypisuje się do linii całodobowych, aktywnych także przy rozbrojonym systemie. Jak rozmieścić czujniki zalania i przekazywać alarm na telefon, opisujemy w poradniku, gdzie rozmieścić czujniki zalania w domu, a o projektowaniu całego systemu piszemy w tekście o systemach alarmowych w domu. Centrale, czujki i akcesoria do przewodowych systemów znajdziesz w kategorii alarmy antywłamaniowe.

Przeczytaj także